zaterdag 29 juli 2017

Geborduurd kussen

 Het begint nu toch werkelijk op te schieten: mijn op stramien geborduurde kussen in paars en groen.

Alweer een paar jaar geleden in Denemarken aangeschaft als compleet pakket.
 Erg leuk om te doen. Ik maak spansteken in verschillende vormen met het bijzondere Giotto-garen: een brede, lintachtige draad waarmee je ook kunt breien en haken, op dikke pennen.
 Geen idee waarom het nu ineens zo lekker opschiet. Het viel me wel op, dat ik dit wat grovere borduurwerk telkens in juli blijk op te pakken. Blijkbaar ben ik niet zo van het priegelen met fijn borduurwerk of patchwork in de warme zomermaanden (hoewel het met het warme weer momenteel - gelukkig - wel meevalt), laat staan breien en haken...

En vanmorgen, bij het aanmeten van een nieuwe bril, bleek dat mijn lees- (en dus handwerk-)gedeelte wel wat aanpassingen kon gebruiken. Tja, dat priegelt natuurlijk ook niet zo prettig...
 Gelukkig is er iemand in huis die mijn handwerkjes altijd uitgebreid en zorgvuldig controleert...
Onder Betsey's toeziend oog zal het vast niet meer lang duren voor het kussen af is!

zaterdag 8 juli 2017

Schoollapje

Ongelooflijk...

Ik vond zomaar een schoollapje bij de kringloopwinkel... Keurig ingelijst, met glas ervoor (dat was nog even lastig fotograferen!). En - echt waar - meer dan honderd jaar oud...

Voor het bespottelijke bedrag van €0,95 was het van mij...
Het is gemaakt door H. Ooms. Dat maak ik althans op uit de met wit garen geborduurde naam. Kennelijk was het rode garen op: ook het ornamentje boven de naam is gedeeltelijk in wit geborduurd.
 Het jaartal 1901 moet het jaar zijn waarin het lapje gemaakt werd. Normaal gesproken was dat immers het jaartal dat werd vermeld op dergelijke schoollapjes.

Het andere schoollapje in mijn bezit (ik heb er nu twee!), uiteraard een zorgvuldig gekoesterd lapje, is dat van mijn moeder: GP uit Goes (Gerda Phaff, 1927-2002).
Mijn moeder maakte het, 9 jaar oud, in 1936: het jaartal dat naast haar initialen is geborduurd.

Mijn nieuwe aanwinst vind ik eerlijk gezegd een fantastische vondst.
Erg bijzonder vind ik het feit dat er op dit lapje uit 1901 - behalve het jaartal - helemaal geen cijfers voorkomen. Het was toch gebruikelijk dat naast de letters uit het alfabet (hoofdletters, kleine letters, schuine letters, gotische letters) ook de cijfers 1 tot en met 0 een plaatsje kregen op het schoollapje. Hier is dat niet het geval.

Verder is het op de gebruikelijke manier opgebouwd:
Verschillende randjes, oplopend in moeilijkheidsgraad, helemaal rondom geborduurd.
Bovenaan de hoofdletters, in dezelfde volgorde als op mijn moeders lapje, zoals voorgeschreven sinds de 19de eeuw, ook weer vanwege de oplopende moeilijkheid: eerst de stokletters, vervolgens de schuine letters en tenslotte de ronde letters.
Daarna drie verschillende alfabetten, telkens afgewisseld met een randje.

Mooi hè!

 Heel aandoenlijk is het om te zien dat H. Ooms kennelijk best veel moeite heeft gehad met het borduren van dit lapje. Er zitten verschillende foutjes in...

Maar dat maakt zo'n lapje alleen maar dierbaarder...

zondag 18 juni 2017

Glitter van Jen Kingwell

Is het weer een nieuwe verslaving...?

De Glitter van Jen Kingwell.

Staat in haar boek Quilt Lovely, waarin - ik waarschuw maar even - nog véél meer leuke patronen staan...
Door al het enthousiasme dat ik her en der over de quilts van Jen Kingwell las én door de mooie plaatjes die ik overal zag langskomen, werd ik erg nieuwsgierig. 

Bovendien ontvang ik al een poosje de Stoffenpost van Willeke van Fatquarters: Sweet Sixteen. Elke maand weer 16 prachtige nieuwe stofjes in alle mogelijke kleuren en dessins. Hier zie je de keuze van deze maand:
 Mooi hè...

Tja... en dan is één en één eigenlijk al heel snel twee.

Malletjes gemaakt, de lade met Stoffenpostlapjes ingedoken, een paar mooie bij elkaar passende stofjes uitgezocht...

En het eerste blokje was een feit.
En nog één...
  En nog één...
 Ik heb nog niet duidelijk voor ogen hoeveel blokjes het worden en wat ik ervan ga maken. Het zijn in elk geval mijn eigen Stoffenpost-Glitter-blokjes.

Voorlopig is het heel leuk en ga ik er nog wel even mee door!

donderdag 25 mei 2017

Bloemenpracht

 Alles groeit en bloeit in de tuin...

Zoveel fleurigheid werkt inspirerend...
 Dus mijn eigen gehaakte (piepkleine) bloemetjes maar weer eens tevoorschijn gehaald.
 Het patroontje van de primulaplaid uit het boek van Arne & Carlos (waarbij de bloemen meteen aan elkaar gehaakt worden), mijn dunne haaknaaldje van 1,25 mm, Durable borduur-/haakkatoen in veel vrolijke kleurtjes: succes verzekerd! 
 En om ons heen op het balkon en in de tuin:

petunia's en oleander...
 ...dahlia's...
 ...steenanjertjes...
 ...de clematis in bloei...
 ... en vingerhoedskruid...
Inspiratie genoeg voor steeds meer bloemetjes van katoen!

woensdag 10 mei 2017

Lisa's Flower Garden

Het is nu echt lente, de meivakantie is achter de rug, het zonnetje schijnt op het balkon waar het goed toeven is...

Zomaar ineens worden er dan weer wat blokjes gemaakt van Lisa's Flower Garden, ooit een Block of the Month bij Quilt it & Dotty.
Blijft zo leuk om te doen!

Heel afwisselend: ninepatchblokjes in elkaar zetten en dan weer wollen bloemetjes vastzetten, met verschillende kleuren borduurgaren in een festonsteekje.
Heel gezellig zo op het balkon, met Floris aan mijn voeten, de ouwe dibbes die afgelopen zaterdag zijn twaalfde verjaardag vierde. 
 In totaal zijn er nu 32 blokjes klaar. Het zullen er ooit 111 worden (63 ninepatches en 48 bloemapplicaties).

Nog aardig wat mooie bloemetjes en fraaie stofjes voor de boeg dus!

zondag 16 april 2017

Gehaakte vierkante deken is af!

Ja hoor... hij is af!

Na een dikke twee jaar is de gehaakte vierkante deken, de Crochet Along 2015, helemaal klaar.

Gehaakt met zeven kleuren van het Stonewashed garen van Scheepjes.
 Het was nog even spannend bij de laatste rand (zo'n anderhalve meter per kant)... maar ik had toch nèt genoeg van de donkerste kleur.
 Deze foto maakte ik in januari 2015... toen was het nog maar een uit de kluiten gewassen pannenlap.

Daarna groeide hij...
... en groeide hij...
... en groeide hij...

... tot, na 86 randen, de eindstreep werd bereikt.

Het was een mooi project en we hebben er weer een mooie deken bij!

zondag 26 maart 2017

Werk in uitvoering: de Hertfordshire quilt

 Inderdaad: zo zag mijn Hertfordshire er de vorige keer ook al uit...

Toch heb ik niet stilgezeten in de tussentijd.

Met veel bravoure heb ik namelijk gewoon besloten de volgende rand even te laten voor wat hij is en te beginnen aan de daaropvolgende. En ik kan je vertellen dat er veel energie is gaan zitten in dat besluit...

Want een rand overslaan, dat kan toch helemaal niet bij een medaillonquilt? hoor ik je al zeggen.
Inderdaad.

Maar nood breekt wet.

Ik had namelijk geen flauw idee hoe ik de te appliqueren schulprand op het crème gedeelte moest krijgen en tegelijkertijd de juiste afmetingen moest bereiken om de volgende rand er straks aan te kunnen zetten.

Volg je me nog?

Het probleem zat hem voornamelijk in - jawel - de INCH.

Ik hèb het niet met die maat...

2,54 cm.

Wie bedenkt nou zoiets?

Alsof ik constant een taal moet spreken die ik eigenlijk nèt niet goed beheers...
Alsof de glazen in mijn bril omgewisseld zijn...
Alsof ik met twee linkerhanden aan het werk ben...
Alsof ik mijn pantoffels verkeerd om aan heb...

Dat gevoel...
 De afgelopen week las ik in blogland ook nog de meest afgrijselijke verhalen over problematische randen in de Mrs. Billingsquilt, het zusje van de Hertfordshire, notabene bij quiltsters van formaat, die naar mijn idee altijd álles voor elkaar krijgen met lapjes en draadjes, maar die nu ellenlange, in het zweet huns aanschijns in elkaar genaaide randen in de vuilnisbak kieperden...

Want het paste niet.

Inches zeker, kon ik niet helpen te denken...
 Afijn.

Ik zag het licht.

Ik ben gewoon begonnen aan de volgende rand.

Nou ja, gewoon...

Ook hier speelden de inches mij weer parten en moest ik met allerlei mathematische kunstgrepen - waar zou een mens anno 2017 zijn zonder de stelling van Pythagoras! - mijn malletjes fabriceren. Maar het is gelukt! Het is een enorm snijwerk, maar daarna kan ik dan ook lekker de vierkantjes en driehoekjes aan elkaar gaan patchen. (Zijn het geen prachtstofjes?)

Het kan nog steeds zijn dat mijn redenering niet klopt hoor... Maar als de gepatchte rand klaar is, heb ik volgens mij de juiste afmetingen voor de vorige rand en kan ik met een gerust hart gaan appliqueren.

Leuk hè, quilten!!!

woensdag 15 februari 2017

Bijna af...

 Tot mijn eigen verbazing ontdekte ik dat ik inmiddels met de laatste rand bezig ben van de gehaakte vierkante deken, het patroon van de CAL2015. Hierna komen natuurlijk nog de afsluitende toeren, maar die "voelen" toch anders...
(Poes Betsey wil overigens eventueel best een handje helpen...)

Ook de gebreide sjaal in herfstkleuren is al zo ver op weg, dat hij bijna af genoemd mag worden.
The journey, not the arrival matters...

Mooie quote van de Amerikaanse dichter T.S. Eliot. En bovendien de titel van de autobiografie van Leonard Woolf, Virginia's man.

Een maar al te waar citaat.

Mindfulness - in de volle zin van het woord.

(En toch is het ook erg leuk als een werkstuk bijna af is!)

woensdag 25 januari 2017

Linda Myers en ABC Marquoir

 Nee, erg hard gaat het niet, als je met zoveel dingen tegelijk bezig bent als ik...

Maar het is allemaal ook zo leuk om aan te werken...
 Het borduurwerk van Linda Myers - een ontwerp naar de Dear Jane quilt - is de afgelopen weken toch opnieuw een paar kruissteekjes gevorderd.
 En plotseling kwam ik ook deze enorme knoeperd weer tegen: de ABC Marquoir... nog zo'n prachtig ontwerp, dat bij mij inmiddels al een flink poosje in de wacht staat.

Alfabetten, randjes... alles in blauw en een beetje rood... wat wil een mens eigenlijk nog meer...?
 Moet ik dus ook hoognodig weer eens mee verder!

(Tenminste... als Linda Myers zich een beetje gedeisd wil houden...)