zaterdag 26 oktober 2019

Grinda shawl in het rozerood

Dit is (het begin van) mijn tweede, rozerode versie van de Grinda shawl.

 Vorig jaar maakte ik hem in het blauw. Hij was toen net op tijd af om hem aan mijn "pleegschoonmoeder" voor haar verjaardag te kunnen geven.

Ik nam me toen al voor er nog eentje te haken, maar nu voor mezelf.

Het is immers een prachtig patroon en ik vind het ontzettend leuk om te werken met de Whirl van Scheepjes: een grote bol heel langzaam in kleur verlopend garen. Het resultaat is schitterend en ontstaat helemaal "vanzelf".
Hoewel ik het blauwe kleurverloop van de Whirl Blueberry Bambam heel mooi vond, gebruik ik deze keer de Whirl Forbidden Fuchsia. En ik moet zeggen: ik vind het resultaat tot nu toe weer net zo fascinerend, zie de bovenste foto.

 Hierboven zie je het eerste stukje: toen was deel 1 net af. Kleurverloop zag je nog niet echt.

De eerste twee gedeeltes zijn nu af. Er volgen nog twee delen en een rand.

Hieronder de shawl van vorig jaar, helemaal klaar.
Echt een verslavend patroon.

Je kunt het vinden op het blog van ontwerpster Tatsiana.

woensdag 25 september 2019

Kraamcadeautjes...

 Het is intussen wel een beetje traditie geworden...

Als er bij een collega een baby geboren wordt, neem ik naald en draad ter hand.
 Deze zomer waren er twee baby'tjes in aantocht, bij twee mannelijke collega's. Geen dikke buiken op kantoor dus. Maar niet minder spannend.

Al snel was duidelijk dat het allebei meisjes zouden worden, dus over de kleur van het garen hoefde ik niet meer te twijfelen.

Een patroontje voor een "koalabeertjesrammelaar" met bijtring vond ik in het boek Haken voor de baby van Rosanne Briggeman: een inspirerende verzameling van allerlei cadeau-ideetjes.

Rammelkralen, bijtringen en roze garen besteld en haken maar! (De veiligheidsoogjes liet ik achterwege: ik vertrouw ze niet - ondanks de naam - bij zo'n klein baby'tje... ik borduur de oogjes liever...)

Ik was maar wat blij met de door Woolys als extraatje meegestuurde steekmarkeerders: ik had ze nog niet, maar bij het haken van amigurumi's en zo zijn ze eigenlijk onmisbaar. Dank je wel, Woolys!

Het was trouwens wel weer een heel gepriegel...
 Als ik in dit stadium van zo'n gehaakt beestje ben, vraag ik me altijd af waar ik in hemelsnaam aan begonnen ben... 
 Maar het komt toch altijd weer helemaal in orde!
 Zijn het geen dotjes!?
 Het duo moest uiteindelijk wel gesplitst worden om elk apart naar zijn nieuwe eigenaar te gaan.

Inmiddels zijn beide meisjes gezond en wel geboren: Hira, het eerste kindje van Kadir, en Féliz, de tweede spruit van Michael.
Nog een foto van de beertjes samen. Ze zijn wel fotogeniek hè!

Ik hoop dat de twee meisjes de rammelaars in gezondheid zullen verslijten.

woensdag 21 augustus 2019

Het komt allemaal door Gunta Stölzl...

Hoe is het mogelijk hè...

Mijn eerste zelf geweven boekenlegger... 

Het komt allemaal door Gunta Stölzl...
De weefkunst van Gunta Stölzl. Eén van de vrouwen die een eeuw geleden de weefafdeling van het Bauhaus in Duitsland groot maakten.

In april waren we in Weimar, waar in 1919 het Bauhaus werd opgericht: een nieuwe, moderne school voor kunst, architectuur en kunstnijverheid, waarvan de leerlingen hun sporen ruimschoots hebben nagelaten in de kunstgeschiedenis van de twintigste eeuw. Het Bauhaus bestond maar veertien jaar: in 1925 verhuisde het naar Dessau en in 1932 naar Berlijn, waar de nazi's het in 1933 sloten.
Zowel in Duitsland als hier in Nederland zijn dit jaar verschillende tentoonstellingen te zien, gewijd aan "honderd jaar Bauhaus".

Wat een inspiratie...

Deze vakantie waren we in het Textielmuseum in Tilburg ("Bauhaus& |Modern textiel in Nederland") en in Wall House #2 in Groningen ("Gunta Stölzl: 100 jaar Bauhausstoffen"), waar de weefkunst van Gunta Stölzl en haar (mede)leerlingen in het zonnetje wordt gezet.
Gunta Stölzl begon in 1920 haar opleiding aan het Bauhaus en werd al snel hoofd van de weefafdeling. Er werd geëxperimenteerd met nieuwe materialen, nieuwe technieken en nieuwe vormen.

Ik vind het allemaal schitterend...
 Zo schitterend... dat ik mezelf er niet van kon weerhouden een bescheiden poginkje te wagen om iets te fabriceren op een eenvoudig weefraam...

Ik heb eerst eens goed rondgekeken op internet hoe het allemaal moet. En toen maar gewoon aan de slag... Met een gewone bol verloopgaren, waarmee je, wat je ook maakt, altijd meteen een mooi effect bereikt.
 Opspannen - en weven maar...
 Een weefpen, stevige katoen om op te spannen, een broodnodige kam... 
 Ik leerde zelfs een echte "twijnrand" te maken, zodat de boel vast blijft zitten als je het weefsel van het raam haalt.
 En aan het eind maar gewoon wat knoopjes gelegd.
 Ben eerlijk gezegd best een beetje trots! En het smaakt zo ongelooflijk naar meer...

Maar echt waar... het komt allemaal door Gunta Stölzl...

woensdag 31 juli 2019

Handwerken... maar dan anders

Vakantie...

Tijd om mooie, bijzondere, indrukwekkende, verrassende en gekke tentoonstellingen te bezoeken.
 Vandaag gingen we naar I'm Your Mirror van de Portugese kunstenares Joana Vasconcelos (1971), in onze eigen Rotterdamse Kunsthal.

Wat een kleuren, wat een indrukken, wat een geweldige kunstzinnige ambachtelijkheid. En wat een dwarsheid ook: niets is wat het lijkt, je wordt constant op het verkeerde been gezet.
 Hierboven zie je het meterslange Finisterra, met enkele details: helemaal gehaakt in prachtige kleuren wol en gevat in een enorme, traditionele schilderijlijst.
 En deze kikkers zijn gemaakt van keramiek en omgehaakt met fijn, kunstig en kleurig haakwerk.
 Vasconcelos is een dwarskont en een strijdbaar feministe, die tegelijkertijd de oude ambachtelijke cultuur en tradities van Portugal in ere houdt. En niet schuwt de hele werkelijkheid op zijn kop te zetten.
 Een giraffenkop (dankjewel, Floor!). Helemaal bekleed met fijn haakwerk.
 Of een slang van keramiek.

Dit keer overtrokken met een fijn netwerk van frivolité.
 Een dwarskont is ze. Niet wars van het aan de orde stellen van maatschappelijke vraagstukken als vrouwenemancipatie, genderidentiteit en onderdrukking.

Materialen gebruikt ze op verrassende, humoristische wijze. En vormt ze om tot metaforen van de werkelijkheid. Zoals deze drie lotusbloemen in de kleuren van de Portugese vlag, opgebouwd uit, jawel... strijkijzers. Die nog bewegen ook. En zo nu en dan wat stoom afblazen...
 Of de reusachtige naaldhakken, opgebouwd uit een enorme hoeveelheid pannen en deksels, met als titel Marilyn, verwijzend naar de afwezige eigenaar van de hakken: Marilyn Monroe.
 Terug naar het textiel: de 23 meter lange sculptuur die Material Girl heet en waarin de strijdbare en creatieve geest van de vrouw centraal staat.
 Geweldig om te zien hoe - onder veel meer - doodgewoon haakwerk (met de hulp van zestig medewerkers van de kunstenaar) hier is toegepast in een indrukwekkend, humoristisch en fantastisch kleurrijk geheel waar je niet op uitgekeken raakt.
 Al die stoffen, materialen en kleuren...
 Nog tot 17 november in de Kunsthal in Rotterdam:
Joana Vasconcelos, I'm Your Mirror.

Een absolute aanrader!

zondag 16 juni 2019

Ondertussen bij Linda Myers...

 "Jane's Quilt Garden", een borduurontwerp van Linda Myers, gebaseerd op de Dear Jane quilt uit 1863, vordert gestaag...

Hieronder de stand van een paar maanden geleden:
In de tuin tussen de bloeiende planten is het goed toeven...
...en komen er ongemerkt weer wat puntjes en blokjes bij.

Ongeveer op de helft ben ik nu. Maar het werken met die mooie stoffige, antiekerige kleurtjes verveelt nog zeker niet!

woensdag 8 mei 2019

De borduurwerken van mijn moeder

 Zondag is het Moederdag.

Mijn moeder leeft al bijna 17 jaar niet meer. Maar ook tijdens haar leven was Moederdag voor ons niet echt een bijzondere dag. 

Mijn moeder vond het allemaal maar commerciële flauwekul. En met lede ogen zag ze toe hoe de ongetrouwde en kinderloze schoonzus van háár moeder werd opgenomen in de feestelijkheden voor oma, onder de nuchtere constatering: "nooit gebaard, toch een taart."

Toch kreeg ze natuurlijk altijd wat van ons. Mijn moeder kon immers ontzettend blij worden van weer een nieuw borduurpakket...

Niet dat ze daar dan meteen aan begon, nee: eerst moest dat ene werkstuk af waar ze mee bezig was. Daar was ze heel strikt in.

(Vreemd genoeg heeft ze die gewoonte op mij niet kunnen overbrengen... bij mij liggen er tientallen handwerken in verschillende staten van voltooiing te roepen om aandacht en te hopen op een ooit laatste steekje...)

Het gevolg was, dat ze dus ook echt tálloze borduurwerken heeft afgemaakt: het ene nog mooier dan het andere. Een aantal van die borduurwerken hangt nu bij ons aan de muur. Voor dit blogje heb ik ze eens even van de muur getild, op een mooie lichte plaats neergezet en gefotografeerd.
 Mooi hè...

Ontwerpen van Clara Waever, Eva Rosenstand, Thea Gouverneur, noem maar op.

Helemaal bovenaan: voorjaar, met de bloeiende ribes en witte narcissen.

Daaronder de kruidenlap, met telkens de naam van het kruid erbij geborduurd.

Hieronder: de vlinderstruik met de verschillende kleurige vlinders.
Eén van haar pronkstukken: het droogboeket (op héél fijn linnen) met het speciaal gemaakte ovalen lijstje.
 En de Digitalis purpurea, het vingerhoedskruid: nog zo eentje met 7 kruisjes op een centimeter
Deze werd te groot om in te lijsten: de levensgrote ridderspoor, wel anderhalve meter hoog...
En dit zijn nog lang niet alle borduurwerken die mijn moeder gemaakt heeft...

Eigenlijk begon het allemaal hiermee: mijn moeders schoollapje uit 1936. Gemaakt in de stad waar ze opgroeide, Goes, toen ze 9 jaar oud was.

De initialen GP staan voor Gerda Phaff (1927-2002)
Ik denk dat ik maar weer eens een van mijn borduurwerken ga oppakken.

En dat ik doorga met borduren tot het helemaal af is...

zondag 7 april 2019

Linda Myers' borduurontwerp

 Het is altijd leuk om weer eens tevoorschijn te halen en een stukje aan verder te borduren: "Jane's Quilt Garden".

Linda Myers heeft verschillende borduurpatronen gemaakt die gebaseerd zijn op de Dear Jane quilt van Jane Stickle uit 1863. Dit ontwerp, "Jane's Quilt Garden", is Quilt Sampler XIV.
 Hierboven de stand van zaken van een tijdje geleden, hieronder de situatie nu. (De foto hierboven is binnen gemaakt, de andere foto's zijn vandaag buiten in het zonnetje genomen. Geeft toch altijd een beetje kleurverschil.)
 Er zijn weer een paar blokjes en puntjes bij geborduurd en zo vordert het geheel toch gestaag, ondanks het feit dat het inmiddels al een "veeljarenplan" is geworden...

De kleuren zijn wat "stoffig" en antiekerig. Erg mooi, vind ik en heel leuk om mee te werken.

Op naar het volgende blokje!