zondag 26 maart 2017

Werk in uitvoering: de Hertfordshire quilt

 Inderdaad: zo zag mijn Hertfordshire er de vorige keer ook al uit...

Toch heb ik niet stilgezeten in de tussentijd.

Met veel bravoure heb ik namelijk gewoon besloten de volgende rand even te laten voor wat hij is en te beginnen aan de daaropvolgende. En ik kan je vertellen dat er veel energie is gaan zitten in dat besluit...

Want een rand overslaan, dat kan toch helemaal niet bij een medaillonquilt? hoor ik je al zeggen.
Inderdaad.

Maar nood breekt wet.

Ik had namelijk geen flauw idee hoe ik de te appliqueren schulprand op het crème gedeelte moest krijgen en tegelijkertijd de juiste afmetingen moest bereiken om de volgende rand er straks aan te kunnen zetten.

Volg je me nog?

Het probleem zat hem voornamelijk in - jawel - de INCH.

Ik hèb het niet met die maat...

2,54 cm.

Wie bedenkt nou zoiets?

Alsof ik constant een taal moet spreken die ik eigenlijk nèt niet goed beheers...
Alsof de glazen in mijn bril omgewisseld zijn...
Alsof ik met twee linkerhanden aan het werk ben...
Alsof ik mijn pantoffels verkeerd om aan heb...

Dat gevoel...
 De afgelopen week las ik in blogland ook nog de meest afgrijselijke verhalen over problematische randen in de Mrs. Billingsquilt, het zusje van de Hertfordshire, notabene bij quiltsters van formaat, die naar mijn idee altijd álles voor elkaar krijgen met lapjes en draadjes, maar die nu ellenlange, in het zweet huns aanschijns in elkaar genaaide randen in de vuilnisbak kieperden...

Want het paste niet.

Inches zeker, kon ik niet helpen te denken...
 Afijn.

Ik zag het licht.

Ik ben gewoon begonnen aan de volgende rand.

Nou ja, gewoon...

Ook hier speelden de inches mij weer parten en moest ik met allerlei mathematische kunstgrepen - waar zou een mens anno 2017 zijn zonder de stelling van Pythagoras! - mijn malletjes fabriceren. Maar het is gelukt! Het is een enorm snijwerk, maar daarna kan ik dan ook lekker de vierkantjes en driehoekjes aan elkaar gaan patchen. (Zijn het geen prachtstofjes?)

Het kan nog steeds zijn dat mijn redenering niet klopt hoor... Maar als de gepatchte rand klaar is, heb ik volgens mij de juiste afmetingen voor de vorige rand en kan ik met een gerust hart gaan appliqueren.

Leuk hè, quilten!!!

woensdag 15 februari 2017

Bijna af...

 Tot mijn eigen verbazing ontdekte ik dat ik inmiddels met de laatste rand bezig ben van de gehaakte vierkante deken, het patroon van de CAL2015. Hierna komen natuurlijk nog de afsluitende toeren, maar die "voelen" toch anders...
(Poes Betsey wil overigens eventueel best een handje helpen...)

Ook de gebreide sjaal in herfstkleuren is al zo ver op weg, dat hij bijna af genoemd mag worden.
The journey, not the arrival matters...

Mooie quote van de Amerikaanse dichter T.S. Eliot. En bovendien de titel van de autobiografie van Leonard Woolf, Virginia's man.

Een maar al te waar citaat.

Mindfulness - in de volle zin van het woord.

(En toch is het ook erg leuk als een werkstuk bijna af is!)

woensdag 25 januari 2017

Linda Myers en ABC Marquoir

 Nee, erg hard gaat het niet, als je met zoveel dingen tegelijk bezig bent als ik...

Maar het is allemaal ook zo leuk om aan te werken...
 Het borduurwerk van Linda Myers - een ontwerp naar de Dear Jane quilt - is de afgelopen weken toch opnieuw een paar kruissteekjes gevorderd.
 En plotseling kwam ik ook deze enorme knoeperd weer tegen: de ABC Marquoir... nog zo'n prachtig ontwerp, dat bij mij inmiddels al een flink poosje in de wacht staat.

Alfabetten, randjes... alles in blauw en een beetje rood... wat wil een mens eigenlijk nog meer...?
 Moet ik dus ook hoognodig weer eens mee verder!

(Tenminste... als Linda Myers zich een beetje gedeisd wil houden...)

zondag 1 januari 2017

Gehaakte deken

De gehaakte deken, naar het patroon van de CAL2015, vordert nog steeds gestaag.

Ergens in 2017 zal hij toch wel klaar zijn, vermoed ik zo...
Ik ben nu bezig aan rand 78 (week 33), dus het einde (rand 86, week 36) begint werkelijk in zicht te komen. Wordt nog afkicken hoor, want het is een fantastisch project om aan te werken, met die mooie bolletjes Stonewashed van Scheepjes. 

Wat in elk geval niet te versmaden is voor het voltooien van zo'n groot werkstuk - en dat wens ik dan ook alle lezers van dit blog toe - is

EEN GOED, GEZOND EN CREATIEF 2017!

woensdag 14 december 2016

Hertfordshire

 Ik ben er maar wat blij om: de cirkel is nog steeds rond! Ook nu de volgende rand van de Hertfordshire erbij gekomen is...
 Ik vond het verdraaid niet eenvoudig... eerst die vier stukken in de juiste vorm uit de gestreepte stof knippen... dan die enorme hoeveelheid spelden die ik gebruikt heb om de cirkel vast te zetten (gelukkig hield poes Betsey een oogje in het zeil)...
 Op zeker moment zag het geheel er best hopeloos uit...

Tot de laatste spelden weer verwijderd werden en dit tevoorschijn kwam.
Eigenlijk ben ik best tevreden.

Op naar de volgende rand!

woensdag 2 november 2016

Breien in herfstkleuren

 Ik kan het dan toch weer niet laten...

Herfst... vroeg donker, gordijnen dicht... 's avonds de verwarming weer een beetje aan...

En dan geen breiwerkje op de pennen hebben staan?

Kan niet, hè...
En als je dan toch die mooie bolletjes ByClaire Sparkle hebt liggen, in de meest fantastische kleuren (tijdje geleden zomaar van Bert gekregen, voor "ooit"), is de beslissing snel genomen.

Patroontje verzonnen, passende herfstkleurtjes uitgekozen en breien maar. Lekker makkelijk: vierkante blokjes in afwisselend recht en averecht, zodat er een "gevlochten" effect ontstaat.

Het wordt gewoon een sjaal, of eigenlijk een col, als ik straks de uiteinden aan elkaar naai. We zien het wel.

Nu eerst de blik op oneindig, het verstand op nul, en lekker breien!

woensdag 12 oktober 2016

Hertfordshire

De cirkel is rond!

Het heeft even geduurd, maar nu is het dan toch zo ver: het ronde middenstuk van de Hertfordshire (BOM, Block of the Month van De Frottende Freule) is klaar.
 Eerst waren het vele losse (zorgvuldig geknipte) stukjes die aan elkaar gezet moesten worden... en die - wonder boven wonder - al vanzelf een cirkel vormden.
 Vervolgens waren de donkerroze puntjes aan de beurt, die tussen de andere delen gezet moesten worden. En de cirkel bleef zowaar in stand...
 En toen volgde het spannendste gedeelte: het middenstuk werd met meer dan honderd (!) spelden in de cirkel vastgezet - nee, eerlijk is eerlijk: dat ging niet in één keer goed... - en met piepkleine steekjes vastgenaaid.

(Wat zat ik hem te knijpen... was zo bang dat de boel zou gaan trekken... ja, dat krijg je als je voor het eerst zo'n ronde vorm maakt...)
 Maar ik geloof dat ik best tevreden mag zijn over het resultaat! Ik vind het geheel in elk geval nu al erg mooi.
Ik verheug me op de volgende randen!

woensdag 21 september 2016

Rob Scholte - Embroidery Show

Afgelopen weekend eindigde de tentoonstelling Rob Scholte - Embroidery Show, die deze zomer te zien was in de "Wolk" van museum De Fundatie in Zwolle.

Wij zagen de tentoonstelling vorige maand. Een blogje erover schrijven liet even op zich wachten... ik moest het eerst eens even laten bezinken allemaal...
Want wat was het een merkwaardig geheel... Alleen al door de hoeveelheid aan borduursels raakte de bezoeker (ik in elk geval wel) volledig overrompeld.

Het verhaal is inmiddels gevoeglijk bekend: kunstenaar Rob Scholte (ja, die van die benen...) verzamelde sinds 2005 borduurwerken, kocht er talloze in kringloopwinkels en op rommelmarkten waar ze voor een prikkie te koop waren (en nog steeds zijn), lijstte ze vervolgens omgekeerd in, voorzag ze van een handtekening en toonde ze aan het publiek.

Een boeiende vorm van "omdenken"...
 De gedachte achter dit alles was duidelijk: Rob Scholte constateerde in zijn verzameling - anonieme - borduurwerken, dat de achterkanten vaak veel levendiger en persoonlijker zijn dan de maar al te bekende voorstellingen op de voorkant.

Al die bordurende vrouwen (én mannen!) volgden, hele of halve kruissteekjes makend, netjes de - meestal voorbedrukte - patronen om vervolgens tot vrijwel identieke resultaten te komen. Aan de voorkant dan. Want aan de achterkant bleken al die handwerk(st)ers wel degelijk hun heel eigen stempel te drukken op het werkstuk.
Dat wilde Rob Scholte laten zien. En dat is hem gelukt. Zo heeft hij al die anonieme borduursters en borduurders in zekere zin hun eigen "gezicht" teruggegeven.

Slordige types die de draden zelden of helemaal niet afhechten, pietjes precies bij wie de achterkant bijna kan doorgaan voor de voorkant... ze waren allemaal vertegenwoordigd, inclusief alle gradaties daartussenin.
 Duizend borduursels hingen zo bij elkaar in Zwolle. Thematisch gerangschikt. Dus zomaar tien Laatst Avondmalen van Leonardo da Vinci. Of ettelijke Nachtwachten van Rembrandt. En ruim 25 Melkmeisjes van Vermeer.

En verder Engelse jachttaferelen, landschappen, bloemstukken, portretten, afbeeldingen naar beroemde schilderijen van oude Hollandse meesters (maar vreemd genoeg dan weer niets van iemand als Van Gogh...) etc.

Het merendeel was geborduurd op stramien - hoewel ik ook enkele fijnere, op linnen met dunner garen geborduurde stukken aantrof.
Wat maakte deze tentoonstelling voor mij nou zo ingewikkeld? Ik ben er nog steeds niet helemaal uit.

Was het simpelweg het feit dat ik zelf ook borduur? Dat wat ik hier zag in feite (en in het gunstigste geval!) het voorland is van de resultaten van mijn noeste arbeid?

Was het de herinnering aan mijn moeder, van wie ik leerde borduren, en die zelf talloze borduurwerken voltooide? Haar werken zijn - voorlopig - "veilig" bij ons: haar mooiste werkjes hangen hier aan de muur (met de voorkant in het zicht!) en zijn een dagelijks genoegen om naar te kijken.

Was het de kwestie van het beeldrecht (of auteursrecht)? Mag iemand als Rob Scholte wel met andermans veren pronken? Maar doét hij dat dan? Of heeft hij met zijn project juist alleen maar een enorme eer bewezen aan zovele anonieme borduursters en borduursters?

Laat de eindconclusie een positieve zijn: Rob Scholte heeft met zijn Embroidery Show - die hoe dan ook een lust voor het oog was - iets heel bijzonders geproduceerd. Een tentoonstelling die velen aan het denken heeft gezet, velen heeft ontroerd en velen heeft geïnspireerd.

Én: het borduren staat weer prominent op de kaart.